Eindelijk mag ik overal zwemmen, behalve waar het niet mag

Er zijn van die berichten waar een mens stil van wordt van dankbaarheid, en dit was er zo een. Vanaf volgende zomer mag ik in Vlaanderen overal in open water zwemmen. Niet meer, zoals vroeger, enkel waar het uitdrukkelijk mocht. Voortaan mag het overal, behalve op de plaatsen waar het niet mag.

Ik heb het twee keer gelezen om zeker te zijn dat ik het goed begreep, en toen ben ik even gaan zitten.

Jarenlang heb ik geloofd dat ik niet mocht zwemmen omdat het verboden was. Nu blijkt dat ik al die tijd gewoon wachtte op de toestemming om zélf te mogen uitzoeken waar het niet mag. Dat is niet niks.

“Ik vind het een geruststellend idee dat er een kaart bestaat die me toont waar ik niet vrij ben.”

Het begint met kleine dingen. Waar vroeger een dienst de waterkwaliteit voor mij bepaalde, mag ik dat nu zelf inschatten. Een vaardigheid die ik met plezier ter plaatse zal ontwikkelen. Ik leer de stroming lezen, ik hou de scheepvaart in het oog. Het is aangenaam om te merken hoeveel een mens kan, zodra niemand het nog voor hem doet.

Daarboven komt het opzoekwerk, en ook dat had ik als vrije burger natuurlijk gewild. Voor ik het water in ga, kijk ik voortaan even na of ik op deze specifieke plek wel van mijn nieuwe recht gebruik mag maken. Waar het toch verboden blijft, wordt dat duidelijk en zoveel mogelijk digitaal bekendgemaakt. Ik vind het een geruststellend idee dat er een kaart bestaat die me toont waar ik niet vrij ben.

En dan is er nog de laag daaronder. De aansprakelijkheid is nu van mij. Buiten de bewaakte zones bemoeit geen redder zich nog met mij. Voor het eerst ben ik, als ik kopje onder ga, volledig eigenaar van dat moment.

Ik heb alvast een zwembroek gekocht en de kaart opgeslagen op mijn telefoon. Als het weer het toelaat, oefen ik deze zomer nog in de zones waar het gewoon mag, zodat ik tegen volgende zomer klaar ben om het zelf te doen.